Nieske Selles-ten Brinke | Wonderkind
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16331
single,single-post,postid-16331,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

27 okt Wonderkind

Eén van de kids heeft een diagnose gekregen. Op zich niet verwonderlijk. We wisten dat er iets speelt. Je laat een kind niet zomaar onderzoeken.

Wat ben ik trots op onze kanjer, dat hij alle onderzoeken zo goed heeft doorstaan. De testen, de gesprekken, het concentreren op opdrachten…. En dat terwijl hij juist die dingen zo verschrikkelijk moeilijk vindt.

Een diagnose is fijn als het bevestigt wat je al dacht. Want nu kunnen we onze vriend uitleggen wat er zich afspeelt in zijn hoofd. Natuurlijk kunnen we dat nooit precies, maar zijn reactie na mijn uitleg ontroerde me meer dan ik dacht.

Ik probeerde met behulp van plaatjes en zichtbaar materiaal uit te leggen wat zich afspeelt in zijn hoofd. Ik probeerde aan de hand van wat er in het verleden gebeurd is, zijn situatie van nu begrijpelijk te maken. Hij luisterde. Rustig, geconcentreerd. Hoe is het mogelijk, want dat is precies wat hij eigenlijk niet kan. Rustig zijn… zich concentreren… Nu ging het zomaar.

Ik keek naar zijn gezicht terwijl ik sprak. Hij liet geen enkele emotie doorschemeren. Toen ik klaar was trok ik hem naar me toe. ‘Het maakt niets uit hoor, dat het beestje nu een naam heeft. Want jij bent voor mij nog precies hetzelfde wonderkind, dat je gisteren ook al was.’

‘Wonderkind’ is de naam waarmee ik hem ’s avonds welterusten zeg. Het is de naam waarmee ik hem begroet na een intensieve schooldag. Het is de naam die opkomt in mijn hoofd, als ik aan hem denk. En ook nu noem ik hem zo. Terwijl ik hem zie strijden met zijn gedachten.

In plaats dat hij rustig bij me komt staan, springt hij op mijn schoot. Een kopstoot en een pijnlijke oogkas zijn het gevolg. Maar het zijn niet die dingen die mij raken op dit moment. Het is datgene wat hij zegt.

‘Bedankt dat je me nu begrijpt. Want dat is precies wat ik voel… wat jij zei’.

Soms beng ik wat bang en terughoudend als het gaat om diagnoses. Vandaag ben ik er dankbaar voor. Het beestje heeft een naam. En we kunnen het meer plaatsen. Wij… en hij!

We gaan er weer voor. Met alle liefde en energie die in ons is. Door Gods kracht. Voor ons wonderkind!

‘Geef ons sterke schouders, Heer!’

5 Reactie's
  • Willem Jan
    Geplaatst op 11:54h, 27 oktober Beantwoorden

    Inderdaad, Nieske, is het goed dat het beestje een naampje heeft gekregen! Ineens is het makkelijker uit te leggen waarom hij dingen doet zoals hij doet en dingen zegt die hij zegt. Niet voor je zelf, want als (pleeg) ouders wist je allang hoe en waarom! Maar wel voor mensen om je heen. Makkelijker wil overigens niet zeggen lichter om het te (ver) dragen voor hem en jullie! Maar daar hebben we gelukkig onze Vader voor, die ons draagt als wij het niet meer kunnen! Veel zegen ook met dit Wonderkind!

  • Hannah
    Geplaatst op 12:08h, 27 oktober Beantwoorden

    Ontroerend beschreven zus!
    We zijn trots op jullie, bidden en danken voor jullie!

  • Dorien ten Brinke
    Geplaatst op 12:59h, 27 oktober Beantwoorden

    Wat heb je dat mooi omschreven… Dit lieve wonderkind! We houden van hem, zoals hij is.. Sprankelen, soms onbesuisd, ontroerend lief..

  • Matthea
    Geplaatst op 19:06h, 27 oktober Beantwoorden

    Wauw…. zijn reactie, bijzonder dat hij ook noemt hoe hij zich nu begrepen voelt!
    Topouders zijn jullie voor hem! x

  • Berthilde van den Berg
    Geplaatst op 19:13h, 27 oktober Beantwoorden

    Wat heerlijk voor hem: zich begrepen en geaccepteerd te weten. Moeilijk lijkt me, voor hem en al die andere ”wonderkinderen”,om soms jezelf en je eigen gedrag niet te begrijpen, en dat daar dan soms zo’n moment is, waarop dat kind ervaren mag dat er mensen zijn die begrip hebben voor hoe jij denkt, voelt en doet.

Geef een reactie op Willem Jan Annuleer reactie