Nieske Selles-ten Brinke | Vakantiebrieven
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16620
single,single-post,postid-16620,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

05 mei Vakantiebrieven

Voor het eerst in jaren heb ik er gewoon aan gedacht: de vakantiebrieven! Voordat we namelijk op vakantie kunnen, moet er voor elk van onze pleegkinderen een vakantiebrief worden aangevraagd. En aangezien we dit jaar zowel in de Meivakantie als in de Zomervakantie even in het buitenland zijn, moet ik voor elk kind twee vakantiebrieven aanvragen. Elke brief moet in de juiste taal, van het betreffende vakantieland, zijn opgesteld. Bovendien vraagt de brief ondertekening door de juiste gezinsvoogd en de laatste beschikking van de rechtbank moet worden bijgevoegd.

We mogen onze pleegkinderen niet zomaar, zonder toestemming, meenemen naar het buitenland. Ook al zorgen we al jaren voor hen, 24 uur per dag, 7 dagen per week, in feite hebben we niets over hen te vertellen. Jeugdzorg wikt, jeugdzorg beslist. Het vraagt de nodige planning en alertheid, zo nu en dan.

Menig keer bedacht ik, een maand voor we weggingen, dat ik de vakantiebrieven nog niet in orde had. Ruim op tijd… zou je denken. Maar dat viel tegen. Precies op het moment dat ik aan die brieven dacht, was voogd 1 op vakantie. Voogd 2 gaf aan dat de laatste beschikking bijna verlopen was, waardoor we eerst voor een verlenging moesten bij de kinderrechter. Voogd 3 was langdurig ziek, en zijn vervangster had haar telefoon dag en nacht op de voicemail staan.

Door mijn uitstelgedrag zijn we vorig jaar naar Frankrijk vertrokken met slechts één vakantiebrief in de handtas. Hopend en biddend dat de kinderen niet in het ziekenhuis zouden belanden en we bij de grens geen moeilijke vragen zouden krijgen. Het ging goed: Goddank.

Nu ben ik dus wel op tijd, ruim op tijd! De vakantiebrieven liggen netjes opgestapeld op de kapstok in de hal. Een Franse en een Belgische versie, en dat keer drie.

Ik hoef nu nog slechts één ding te onthouden: De brieven meenemen als we weg gaan. Want tja… het zou toch jammer zijn als ze nog op de kapstok liggen, wanneer wij bij de grens staan.

 

Deze column verscheen in het mei-nummer van Maandblad ‘de Oogst’.

Geen reactie's

Geef een reactie