Nieske Selles-ten Brinke | Rennen… wandelen… schuifelen…
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16341
single,single-post,postid-16341,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

04 nov Rennen… wandelen… schuifelen…

Soms denk je echt: ‘We doen het goed.’ Maar later blijkt dat je toch te snel bent gegaan. Je rende voor het kind uit, symbolisch, en je sleepte het mee aan je hand. Aan je hand, dat wel. Je liet het niet los. Je omklemde het met je zorg en liefde. Je trok het mee, omdat je het kind zo graag op die veilige plek wilde krijgen. Je wilde dat het zich geliefd zou gaan voelen. Gewenst. Je wilde dat het je zou vertrouwen en je omarmde het. Net iets te stevig.

Nu, jaren verder, weet je dat je te hard bent gegaan. En je kunt dat stukje niet meer terug draaien. Je dacht echt dat het goed ging zoals het ging. Je meende dat je het inzicht had gekregen in wat het kind nodig had. Maar het was nog maar het topje van de ijsberg, wat jij zag. Alles wat daar onder zat, de laag onder het ijsoppervlak, dat moet je nog gaan ontdekken. En je realiseert je dat je dat niet alleen kan.

Hulp vragen is één, hulp aanvaarden is twee. Want nog steeds zegt dat stemmetje in je dat jij weet wat het beste is voor het kind. En als dat nu eens anders is dan wat professionals zeggen? Wie zou het bij het rechte eind hebben?

Je pakt opnieuw de hand van het kind. En in plaats van te rennen naar het doel, ga je voetje voor voetje. Een coach aan de zijlijn. En voorzichtig begin je te geloven dat je samen misschien verder komt dan alleen. Je komt tot de ontdekking dat je toch niet alleen maar fout bezig was, maar dat je nog niet alle inzichten had die nodig zijn om het beter te doen. Langzaam wordt het duidelijk dat een onveilig gehecht kind diepe, onverwerkte trauma’s met zich mee draagt.

En je schuifelt, wandelt, rent soms weer net iets te hard, om vervolgens struikelend weer te ontdekken dat het langzamer moet. Twee stapjes vooruit, één stapje terug…

Wat fijn als er hulpverleners zijn die als coaches aan de kant staan. Aanmoedigend, Bemoedigend, Lof uitend, Kritiek gevend, Inzicht gevend… Ik ben er dankbaar voor.

3 Reactie's
  • Hannah
    Geplaatst op 20:10h, 04 november Beantwoorden

    Prachtig, kwetsbaar, heftig, leerzaam. XXX

  • Dorien ten Brinke
    Geplaatst op 21:36h, 04 november Beantwoorden

    Maar, lieve Nies, (en we zien het,) die stapjes vooruit zijn uiteindelijk in de meerderheid….

  • Simone Speksnijder
    Geplaatst op 21:16h, 18 december Beantwoorden

    Mooi….! Zó fijn herkenbaar…..

Geef een reactie