Nieske Selles-ten Brinke | Pleegmoedertje spelen
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16676
single,single-post,postid-16676,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

10 okt Pleegmoedertje spelen

Tijdens ons verblijf op de camping ontdekten we dat er uitzonderlijk veel pleeggezinnen op dezelfde camping stonden. Dat was verrassend en fijn. Want mede pleegouders hoef je niet veel uit te leggen als een kind even helemaal uit zijn evenwicht is, door alle spanningen van kamperen, naast alle spanningen die er toch al kunnen zijn.

Ook voor de kinderen zelf is het een feest van herkenning. ‘He, jij hebt zeker ook een andere buikmama!’ Vraagt onze vijfjarige pleegdochter aan een getint meisje, dat met haar blonde, blanke pleegouders tegenover ons op de camping staat.

Het meisje kijkt even verlegen op naar haar pleegmama, maar knikt dan lachend. ‘Ja, jij ook?’ Het ijs is gesmolten. De dametjes sluiten vriendschap en vanwege het moeilijk uitspreken van de namen noemen ze elkaar al snel ‘Vriendin’. Regelmatig klinkt het door ons hofje: ‘Vriendin, kom je spelen?’ ‘Vriendin, zullen we de poppen aankleden, bij mij in de voortent?’

En dan ineens: ‘Vriendin, zullen we pleegmoedertje spelen?’

Ik spits mijn oren, omdat ik erg nieuwsgierig ben hoe de meisjes dat spel inhoud gaan geven. Ons eigen meisje, die graag de leiding neemt, bedisselt: ‘Jij bent de buikmama en ik de pleegmama. En dan kon jij niet voor je baby zorgen. En dan krijg ik hem!’ Zo gezegd, zo gedaan. Een pop verdwijnt onder de jurk van het vriendinnetje. Na enig zuchten en steunen wordt de babypop geboren. Meteen grist ons meisje het poppenkind bij haar vriendin weg. ‘Kom maar, ik zorg voor je. Maar je buikmama mag wel op bezoek komen hoor!’ De dames spelen nog even door. Ze blijven keurig in hun rol. Na een minuutje of vijf worden de rollen omgedraaid. Babypop verdwijnt nu onder de prinsessenjurk van ons eigen meisje. Met veel drama wordt het kind geboren. De uithuisplaatsing herhaalt zich…

Ik ben ontroerd, door dit spelende koppeltje. Maar het stemt me ook dankbaar. Hoe mooi is het als twee kinderen al spelend kunnen delen en verwerken wat zich in hun jonge leventje afspeelt?

Spelen jullie maar, lieve poppenmoedertjes!

 

Deze column verscheen in Oktober 2017 in maandblad ‘de Oogst’.

Geen reactie's

Geef een reactie