Nieske Selles-ten Brinke | Net even anders
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16484
single,single-post,postid-16484,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

07 jun Net even anders

We liepen in de supermarkt. Ons kleinste meisje en ik. Vrolijk zat ze bij me in het wagentje. Deze week wordt ze vier, maar ik heb haar nog graag in het wagentje. Ik leid haar af met een vers broodje, een banaan of iets anders wat ik haar zo in de winkel al kan geven, om het later bij de kassa af te rekenen. Misschien niet handig voor het bevorderen van zelfstandigheid… Maar ik heb gewoon geen behoefte om in de winkel aan anderen te laten zien hoe ik grenzen stel, waar mijn opvoedkwaliteiten liggen en wat mijn valkuilen zijn. Een grote valkuil is namelijk dat ik kinderen graag hun zin geef in het bijzijn van anderen. Want dan hoef ik geen strijd aan te gaan in het bijzijn van diezelfde, nieuwsgierige anderen.
Een vriendelijke meneer wandelt ons met zijn wagentje voorbij. Hij knikt naar mn meiske en vraagt vriendelijk: ‘Zo.. is het broodje lekker?’ Meisje-lief kijkt even naar het broodje. Dan weer naar de man. ‘Jij mag op mijn feestje komen!’ zegt ze dan, vol overtuiging. De man grinnikt. Honderden rimpeltjes maken zijn oude gezicht nog mooier dan het al was. ‘Dat is fijn zeg. Dat is fijn….’ Zijn dag kan niet meer stuk, denk ik glimlachend terwijl ik naar de kassa loop. Voor me staat een vrouw die ik nog vaag ken van heel lang geleden. Zou ze me herkennen? Ja hoor… Ze begint een vrolijke her-kennismaking. Een tiental wachtende mensen in drie rijen mogen meegenieten van onze conversatie.
‘Ikke is bijna jarig, ’komt meisje-lief dan tussenbeide. ‘Jij mag niet op mijn feestje komen. Hij wel!’ Ze wijst naar de oude man in de andere rij. Die kan er de humor van inzien en zegt tegen mevrouw: ‘Jammer dan, verschil moet er zijn!’
‘Word je vier?’ Vraagt de mevrouw dan. Ze laat zich niet van haar stuk brengen en is nog steeds vriendelijk. Ons meiske knikt.
‘Naar welke basisschool gaat ze?’ vraagt ze nu aan mij. Ik slik even. Kijk vluchtig naar al die mensen om mij heen die zich er geen van allen van bewust lijken te zijn dat dit een publiekelijk gesprek geworden is. Onbewust recht ik mijn rug en ik zeg trots: ‘Dit meiske gaat nog even niet naar de basisschool. We hebben een prachtig plekje voor haar gevonden op een medisch kinderdagverblijf. Een plek waar ze verder mag groeien en verder mag ontwikkelen. Het gaat allemaal niet vanzelf bij haar, maar wat ben ik trots op haar. Ze doet het zo goed!’
Mevrouw weet even niet wat ze zeggen moet. ‘O, wat erg voor jullie. Dat is heftig’. Ze haalt haar pinkaart door het automaat en is klaar met haar boodschappen. ‘Nee hoor!’, kan ik haar toch nog snel meegeven. ‘Het is goed. Zij volgt haar eigen tempo. En wij volgen haar.’
De meneer in de rij naast ons heeft alweer oogcontact met ons meiske. Ze steekt haar armpje met het broodje naar hem uit. ‘Wil je hapje?’

Geen reactie's

Geef een reactie