Nieske Selles-ten Brinke | Kiezen tussen papa’s
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16646
single,single-post,postid-16646,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

15 jun Kiezen tussen papa’s

Afgelopen week realiseerde ik me opnieuw dat de wereld voor kinderen niet meer zo overzichtelijk is. Ik weet natuurlijk niet of dat het vroeger wel was, maar mijn eigen wereld was 30 jaar geleden in elk geval wel een stuk overzichtelijker dan de wereld van een heel aantal kinderen nu.
Het gebeurde op de groepsapp… Ja, ik weet het, dat is absoluut het verkeerde middel om dit soort heftige zaken te bespreken. En toch gebeurt het soms. Ook ik liet me verleiden tot het geven van mijn mening, op dat akelige sociale medium, dat heel vaak ook zo super handig en effectief blijkt te zijn. Een moeder vroeg zich af in de groepsapp van de klas van haar zoon of zoonlief twee vaderdagkadootjes mag maken. Hij heeft namelijk twee papa’s: een ‘echte’ papa en een ‘kado’ papa. Ik reageer daarop: ‘Ja, mijn pleegdochter ook graag twee kadootjes. Voor haar pleegpapa en haar andere paps… die toevallig net deze week op bezoek komt.’ Mama drie meldt zich op de app. Mijn dochter ook graag twee kado’s. Voor mijn vriend een kadootje en voor haar papa één. De juf, die ook in de appgroep zit, ziet de bui al hangen. Straks mag ze in plaats van 20 kadootjes, 40 kadootjes inpakken.
De juf is resoluut: ‘Beste ouders, wij maken 1 kadootje per kind! Zoekt u zelf lekker uit met uw kind voor wie dat aardigheidje is dit jaar!’
Een discussie volgde. En ik deed mee. Sorry. Stom van me.
O, ik begrijp de juf wel, maar je moest eens weten hoe moeilijk moederdag was dit jaar. Ons meiske had 1 kadootje… maar twee mama’s. Ik vertelde haar dat haar eigengemaakte receptenboek voor haar buikmama was. Maar dat wilde ze niet. Toen ik dankbaar toch maar zelf haar kado in ontvangst nam, huilde ze tranen met tuiten. Want buikmama wil vast ook graag een receptenboek. We hebben thuis het receptenboek nagemaakt. Zodat buikmama er ook 1 heeft. Ingewikkeld, als je nét aandacht en tijd hebt besteed aan het thema: ‘Jij hoeft niet te kiezen! Je mag van al je papa’s en mama’s houden. Je hoort bij allemaal!’
Toch zal ze er niet aan ontkomen. Kiezen. Het moet soms gewoon, of je wilt of niet. Op school maakt ze een kadootje voor papadag. En natuurlijk maken we thuis ook iets moois, voor de andere paps. Maar wat geef je nu aan wie? Kiezen… tussen al die papa’s. Het is best ingewikkeld geworden, voor deze lieve, kwetsbare kids.

Geen reactie's

Geef een reactie