Nieske Selles-ten Brinke | Het hulpverleningsplan
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16191
single,single-post,postid-16191,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

21 aug Het hulpverleningsplan

Elk jaar komt het terug. Voor elk pleegkind. De pleegzorgwerker komt langs en vraagt wat onze doelen zijn voor het kind voor het komende jaar. Ik moet altijd even moed verzamelen voor deze gesprekken. Doelen stellen klinkt zo zakelijk. Natuurlijk heb ik wel doelen, die hebben we voor onze eigen kinderen ook. Maar ze op papier zetten en dan steeds geconfronteerd worden met doelen van vorig jaar die nog niet gehaald zijn, vind ik beroerd. We doen ons best. We halen er uit wat we kunnen. We geven, we falen, we struikelen en staan weer op. We volharden, we zoeken, we improviseren en we zijn blij met elk stapje vooruit, ook al doen we ook wel weer eens stapjes terug.

Elk kind ontwikkelt in zijn of haar eigen tempo. Kinderen die beschadigd zijn in hun jonge jaren volgen nog meer hun eigen pad. En dan helpt al te hard trekken niet. Toch stellen we doelen. Elk jaar opnieuw. De pleegzorgwerker houdt de vinger aan de pols en schrijft een hulpverleningsplan. Onze handtekening moet eronder. En de handtekening van haar en van de voogd. Met elkaar zoeken we naar het beste voor het kind. Maar wij moeten het doen. Het kind moet het doen. Aan onze hand.

Vanmorgen kwam er weer één over de mail. Zo’n plan. Of we hem even willen tekenen. Ik neem het plan door. Het telt veertien pagina’s. Ik zucht. Zeker acht pagina’s gaan over doelen van vorig jaar. Ze staan er dit jaar weer op. Het zij zo. Ik teken het plan en stuur het terug. En dan vergeet ik het weer. Dat hele plan. Want opvoeden vang je niet in een plan. Opvoeden moet je gewoon doen. Met vallen en opstaan. Terwijl je je stinkende best doet. Dat wel.

Geen reactie's

Geef een reactie