Nieske Selles-ten Brinke | Het bezoek gaat niet door…
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16798
single,single-post,postid-16798,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

16 nov Het bezoek gaat niet door…

Ook mama’s van onze pleegkids worden soms ziek.

Ons meisje had zich verheugd op een bezoek van haar mama, vandaag. Ze had het helemaal uitgestippeld. Mama zou haar uit school halen. Ze zouden samen lunchen aan onze nieuwe eettafel. Ze zouden cakejes bakken en versieren met marsepein.

Ze zouden samen op haar kamer spelen… Ze zouden…

Meisjelief keek er naar uit.

Maar toen belde mama dat ze ziek was. Ze klaagde over koorts, verkoudheid, keelpijn. Natuurlijk is het wijs van de mama dat ze dan niet op bezoek komt. Zo’n bezoek zou teleurstellend zijn, omdat de verwachtingen van ons meisje niet uit kunnen komen. Bovendien is er besmettingsgevaar.

Het bezoek wordt verzet.

Dat is niet makkelijk voor ons meisje. Situaties moeten voor haar voorspelbaar zijn. Als er dan iets onverwachts gebeurd, in positieve of negatieve zin, geeft dat problemen met haar emotieregulatie. Ze kan er niet mee omgaan. Ze wordt verdrietig, maar uit dat met boosheid. Ze wordt onrustig en uit dat met agressie.

Terwijl ik nog nadacht hoe ik haar kon helpen, klonk de stem van zoon van dertien vanaf de bank.

‘Kom eens bij me, ik heb een idee!’ zei hij. Ons meisje kwam niet, maar luisterde wel naar hem. Van een afstandje.

‘Ik ben vrij vanmiddag, ik hoef niet naar school. Zullen wij, nu jouw mama niet kan komen, samen naar het zwembad gaan?’

Ik zag haar tranen drogen. Er kwam een glinstering in haar ogen en haar mond vertoonde een lach. Ze schuifelde naar haar grote broer en legde haar beide handjes om zijn gezicht.

‘Ja, dat is bijna net zo leuk. Ja, dat doen we!’

Ik heb ze uitgezwaaid. Mijn grote kanjer en mijn kleine schat. Hij op mijn fiets, omdat daar een kinderzitje op zit. Zij met een rugtas op haar rug. Met handdoeken, zwemkleding en chocolade pepernoten. Omdat ze daar zo van houdt. En hij ook.

Pleegzorg is niet iets van pleegouders alleen. Pleegzorg doe je samen, als gezin!

1Reactie
  • Anke
    Geplaatst op 14:21h, 16 november Beantwoorden

    Och😢…wat boffen jij en zij toch met die grote jongens van jullie❤….hier is ons prinsje ook al zo’n bofkont met onvoorwaardelijke liefde en aandacht van onze 2 lieve grote meiden😉…heerlijk om dit met het hele gezin te kunnen delen😍

Geef een reactie