Nieske Selles-ten Brinke | Groten en Kleinen
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16391
single,single-post,postid-16391,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

15 jan Groten en Kleinen

‘Is dat niet lastig?’ vragen mensen mij wel eens. ‘Je hebt er al één op de middelbare school en je hebt er nog één thuis. Wat een verschil!’

Tja… ik heb nog nooit bedacht of ik dat lastig vind. Eerder gezellig en makkelijk. Ik kan best even snel naar de winkel in mijn eentje… de oudste let wel even op de jongste! En zelfs voor een poepbroek van zijn kleine zusje draait onze twaalfjarige zoon zijn hand niet om. Nou ja… echt leuk vindt hij het niet. Maar hij zet haar gewoon onder de douche. Met één hand houdt hij zijn neus dicht, met de andere hand pulkt hij de plakstripjes van de luier los. Die laat hij gewoon open in een hoekje van de badkamer liggen. Dat mag moeders later opruimen. Maar hij spoelt, nog steeds met dichtgeknepen neus, de jongedame netjes af, droogt haar af en voorziet haar van een schone luier en schone kleren. ‘Wat zal jouw vrouw later blij met jou zijn!’ Grap ik soms.

De kinderen hebben hier allemaal een taak. Zelfs ons driejarige hekkensluitertje heeft een taak: ‘Schoenen recht zetten onder de kapstok!’ En trots dat ze is als ze het voor elkaar heeft. Een high five is voor haar een echte beloning.

De middelste brengt met zijn skelter en aanhanger het oud papier weg. En ons zevenjarige meisje kan prima de opgevouwen was opruimen in de kasten.

Ons vent van tien houdt van stofzuigen. En netjes dat hij dat kan! De hoekjes die zijn moeder normaal gesproken overslaat, komen tijdens zijn stofzuigbeurten wel aan bot!

Door allemaal iets te doen, houden we tijd over voor elkaar.

Het is de hele dag druk als je alle leeftijden in huis hebt. Dat is misschien het enige dat soms lastig is, ja. Vanmorgen zat ik om 05.45 uur al beneden met de jongste. En de oudste is ’s avonds bijna niet in bed te krijgen.

Als het dan om 10.00 uur eindelijk stil is in huis, ben ik eigenlijk ook wel aan m’n bed toe. Maar het verlangen naar nog een gezellig uurtje kletsen met manlief op de bank, wint het meestal van mijn vermoeidheid. ’s Morgens voel ik dat wel weer…

Groten en kleinen in huis is vooral een bruisende gezelligheid. En soms een kakelende hectiek. Soms knallende ruzie’s en soms weldadige samen-speelmomenten.

Is het lastig? Nee…. wel dynamisch. Ja, dat wel!

1Reactie

Geef een reactie