Nieske Selles-ten Brinke | Grote mensen willen soms te snel…
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16273
single,single-post,postid-16273,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

21 sep Grote mensen willen soms te snel…

Mijn pleegdochter is zeven. En o, wat geniet ze van de bezoekafspraken met haar ouders. Het gaat zelfs zo goed, dat ik had bedacht dat we ouders wel wat meer ruimte mogen geven tijdens de bezoeken. Ik besprak het met de pleegzorgwerker en haar voogd. ‘Mogen ouders af en toe even met hun dochter een wandelingetje maken, zonder mij?’
Het is altijd spannend om zo’n nieuwe stap te maken. Maar ik durf het wel aan. De voogd en pleegzorgwerker ook, dus besprak ik het afgelopen week met mijn meisje.
‘Je mag vanaf nu af en toe wel een keer met je papa of mama alleen op stap. Gewoon… even een ijsje eten in het dorp, of broodjes voeren aan de geitjes. Wat vind je daar van?’
Ik had gerekend op een opgetogen gezichtje. Maar het liep anders. Ik realiseerde me nu pas dat ik iets besproken had met een voogd en pleegzorgwerker, zonder eerst gepeild te hebben hoe dochterlief zelf tegen een eventuele verandering aankijkt.
Haar gezichtje betrok en een diepe frons kwam tussen haar ogen. ‘Wat is er?’ vroeg ik haar, terwijl ik mijn arm om haar heen sloeg. Ze zuchtte. Haalde haar schouders op. Ze zuchtte nog eens.
‘Ik wil het niet’. Was haar korte antwoord. ‘Waarom niet?’ vroeg ik haar. Mijn hand wreef over haar bovenarm. Zelden voelde ik zo sterk hoeveel ik van haar houd.
Ze schokte een beetje en zei: ‘Sorry. Echt sorry. Maar ik wil gewoon heel graag dat je er bij blijft. Anders krijg ik zo’n naar gevoel in mijn buik. Alsjeblieft mama. Blijf erbij. Oké?’
Het was een les. Een grote les. Grote mensen willen vaak zoveel harder dan kleine mensen. Wat ben ik blij dat ik mijn voorstel nog niet met haar ouders besproken had. Het blijft zoals het was. Voorlopig. Zij bepaalt. Op dit punt wel tenminste…

2 Reactie's
  • Anke
    Geplaatst op 19:04h, 21 september Beantwoorden

    Ach toch meisje….maar wat goed dat ze dit uitspreekt! Knap van haar! En wat heerlijk om gewoon vanaf hier jouw liefde voor haar te voelen!

  • Dorien ten Brinke
    Geplaatst op 20:27h, 21 september Beantwoorden

    Weer ontroerend. Wat een lessen, he? Wel heel belangrijk om goed naar de kids zelf te blijven luisteren…. Fijn dat je er zo open over kunt communiceren met haar.

Geef een reactie