Nieske Selles-ten Brinke | Elk een andere roots…
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16306
single,single-post,postid-16306,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

06 okt Elk een andere roots…

Onze vijf kinderen hebben vier verschillende roots. Dat zorgt vaak voor een sprankelend gezinsleven, doordat iedereen op zijn geheel eigen manier reageert op situaties. De één gebruikt voortdurend humor om zijn punt te maken, wat de ene keer hilarisch is en de andere keer bijna irritant. De ander zet de hakken in de sloot als iets niet meteen overkomt zoals hij of zij het wil, wat op zich heel duidelijk is, maar ook voor onnodige boosheid zorgt.

Een ander kind weet helemaal nog niet hoe het iets duidelijk moet maken, en gebruikt vooral haar gouden keeltje door eens flink te gillen. Of haar kleine stappers door er lustig op los te stampen.

Het vierde kind heeft gewoon elke dag een aantal keren dat momentje van oogcontact nodig, met liefs een 1 op 1 gesprekje over hoe hij zich voelt en hoe hij de dag heeft ervaren. Een gevoelskind dus.

Kind vijf lijkt alles heel zelfstandig te kunnen en gaat het liefst zijn eigen weg. Maar ook dit kind heeft het nodig om gezien te worden en geniet van de momentjes van aandacht voor hem alleen.

Afgelopen weekend zaten we ’s avonds laat samen met ons wijntje op de bank. We keken elkaar aan en ik zei tegen mijn man: ‘Niemand heeft ons ooit verteld dat het makkelijk zou worden. Dus we moeten niet klagen, maar doorgaan.’

Hij bevestigde dat, maar maakte ook een nuance. ‘Natuurlijk gaan we door. Maar we mogen onszelf niet voorbij lopen. Want dan heeft geen van de kids nog wat aan ons. We moeten blijven zorgen voor eigen tijd, te midden van de heerlijke gezinshectiek.’

Ik weet dat het zo is. En tegelijk weet ik niet zo goed hoe het moet. Want echt, ik geniet met volle teugen van mijn bruisende, bijzondere gezin. Maar soms is het zwaar, en is de energie op. En soms zou ik even uit de hectiek willen stappen, voor een momentje voor ons alleen. Misschien moeten we het gaan doen. Gewoon doen. En dan opgeladen weer verder. Want dat deze vijf kanjers aan ons gegeven zijn, dat is een punt dat zeker is. Gegeven, om voor te zorgen. Gegeven, om lief te hebben. Gegeven, om op te voeden. Elk tot een eigen uniek persoon. Mét behoud van roots. Want juist de verschillen tussen hen, maken hen tot het mooie mensje dat ze mogen zijn. En dat koester ik.

 

1Reactie
  • Andrea van Duivendijk
    Geplaatst op 07:58h, 23 oktober Beantwoorden

    Beste Nieske,

    Herkenbaar. Wij zitten soms ook zo aan onze wijn.. Ik ervaar dat zelfs deze gesprekken weer energie kunnen geven om het dagelijkse leven met alle ups en downs weer in een ander daglicht te zetten.
    En toen ik je blog vond was ik daar juist aan toe.. Heel mooi! In ons gezin hebben 3 kinderen andere roots. Sterkte en veel liefde en wijsheid toegewenst.
    We gebruiken ook je boek: Vier het samen! Bedankt ervoor!
    Andrea van Duivendijk ,Middelburg

Geef een reactie