Nieske Selles-ten Brinke | Dezelfde neus
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16803
single,single-post,postid-16803,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

30 nov Dezelfde neus

Onze pleegdochter is enig kind.

Haar buikmoeder kreeg na haar geen kinderen en haar vader is vertrokken naar het buitenland, waar hij een nieuw leven is begonnen. Soms vragen we ons af of hij opnieuw getrouwd is… of er misschien kinderen zijn of zullen komen.

De andere twee pleegkinderen in ons gezin hebben biologische broertjes en een zus. Regelmatig zien ze elkaar en het is een feest van herkenning om ze samen op de foto te zien. Dezelfde lach, hetzelfde haar, dezelfde ogen…

In ons gezin lijken ze op niemand, maar in hun biologische gezin zijn er overeenkomsten. Dat is mooi en bijzonder en het bevestigt hen in hun identiteit.

Dochterlief heeft dat niet, die herkenning. Ik weet dat ze het jammer vindt, maar mijn man is ook enig kind. Soms zegt hij tegen haar: ‘Wij zijn samen alleen. Dus toch samen… jij en ik.’

Toen er twee maand terug ineens een appje kwam van bio papa uit het buitenland, dat er een baby op komst was, maakte dat haar heel stil.

Een baby… een halfbroertje of halfzusje. Ze vroeg zich eigenlijk maar één ding af: ‘Zal het op mij lijken?’

Ik ben blij dat bio papa contact heeft gezocht. Vanaf dat moment is er regelmatig app contact tussen vader en dochter. Hoe gaat het met de ongeboren baby? Wat wordt het? Wanneer komt het? Vader houdt zijn dochter – ze hebben elkaar nu twee jaar niet gezien –  goed op de hoogte.

Begin September kwam ineens het appje. Het was avond, we hadden net ons eten op.

Een pling op mijn telefoon. Ik open het bericht en zie een foto verschijnen van een ieniemienie klein kindje. Zwarte haartjes, net als zij. Dikke wenkbrauwen, net als zij. Haar vader heeft er een spraakbericht bij gedaan.

Ik besluit het samen met haar te luisteren. Stil zit ze naast me op de bank. Ik houd haar hand vast. Ze bekijkt de foto en haar ogen glinsteren. We luisteren naar zijn stem. Omdat hij van buitenlandse komaf is, spreekt hij gebrekkig Nederlands. Gelukkig begrijpen we hem goed: ‘Jij heb broer. Heel mooi. Heel lief. Jouw neus!’

Ik hoor haar ineens giechelen naast me. Ze neemt de telefoon uit mijn hand en zoomt de foto van het kleine jongetje in op zijn neus.

‘Jouw neus’, zei de papa. Hij had niets mooiers kunnen zeggen.

2 Reactie's
  • Anke
    Geplaatst op 15:27h, 30 november Beantwoorden

    😢 Lieve lieve meis, trotse grote zus, ik ben zo blij met/voor jou. Wat zal dat een knap broertje zijn, als hij op jou lijkt!😘

  • Dorien ten Brinke
    Geplaatst op 22:17h, 30 november Beantwoorden

    Lieve kleindochter van ons…. al lijk je niet op ons…. ons hart lijkt op elkaar…. we houden van dezelfde mensen…. en van dezelfde Heer Jezus❤️

Geef een reactie