Nieske Selles-ten Brinke | Denken in beelden
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16561
single,single-post,postid-16561,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

05 dec Denken in beelden

Misschien ken je wel iemand die dat doet. Jij vertelt iets, en diegene maakt zich meteen een voorstelling van hoe datgene wat jij vertelt er uit ziet. Je noemt een woord, en hij reageert gelijk met: ‘Aha..’, alsof hij het voor zich ziet! Beeld denken.

Eén van onze pleegkinderen heeft heftige buien: verdrietige buien, boze buien of driftige buien, met bijna altijd als onderliggende oorzaak angst. Soms is het zo heftig, dat het zijn weerslag heeft op ons allemaal, zeker ook op de andere kinderen.

Afgelopen week zaten we net aan tafel om te eten, toen haar boosheid en verdriet weer naar een uitweg zochten. Ze vond hem niet.

Ik keek naar de andere kinderen en zag wat dit ook met hen deed.

Het duurt altijd even, maar langzamerhand geeft ons meiske zich weer over aan de bescherming van mijn armen en schoot. Haar duimpje in haar mond. Haar handje op mijn borst.

En ineens zag ik zo’n plaatje, een beeld. Ik deelde het met onze kinderen.

‘Weet je’, vertelde ik hen, ‘als jullie zusje zo’n moeilijke bui heeft, is het alsof er een opgeblazen ballon in haar zit. Hij zit zo vol en neemt zoveel ruimte in, dat er eigenlijk maar één manier is om weer rustig te worden. De ballon moet leeg. Langzaam leeglopen, of in één keer lek geprikt worden. En pas als dat gebeurt, vindt ze rust. Kijk maar hoe rustig ze nu bij me zit. Haar ballon is leeg en ze kan weer ontspannen.’

De kinderen knikten opgelucht. De moeilijke buien van het meisje konden ze ineens iets beter plaatsen. Ze kregen er een plaatje bij. Een beeld.

Enkele dagen later had ze het weer moeilijk. De onrust schoot door haar ogen en haar vuistjes balden zich. Voor ik kon reageren boog onze oudste zoon zich naar haar toe en zei: ‘Zal ik je helpen om de ballon leeg te laten lopen? Of moet hij lek?’

Slechts één emotie nam op dat moment bezit van mij. Dankbaarheid!

 

Deze column verscheen in maandblad ‘de Oogst’, december 2016.

Geen reactie's

Geef een reactie