Nieske Selles-ten Brinke | ‘Zou God mij wel snappen?’
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16169
single,single-post,postid-16169,single-format-gallery,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

17 aug ‘Zou God mij wel snappen?’

Vanavond stopte ik mijn pleegdochter onder in bed. Zou God mij wel snappen, mam, als ik niet precies weet hoe ik iets zeggen moet?’ vroeg ze me.

Ik nam haar handje in mijn handen en stelde haar een tegenvraag: ‘Denk je dat God weet wat jij wilt gaan zeggen, al voordat je het gezegd hebt?’ Ze dacht even na, maar knikte toen. ‘Ja, dat denk ik wel.’

Ik vertelde haar over Psalm 139.

God weet al wat jij gaat denken, nog voor je het gedacht hebt. Zou Hij dan je gedachten niet kennen, die je nog niet uitgesproken hebt?

Ik vroeg haar of ze wilde proberen te vertellen wat ze dacht.

Ze ging rechtop zitten. ‘Het zit zo,’ zei ze, ‘ik wil bidden voor mijn echte papa en mama en ook voor jullie. Maar als ik dan al die papa’s en mama’s noem, weet God misschien niet meer wie ik bedoel.’

Het ontroerde me. Mijn mooie, kwetsbare meisje wilde voor mij bidden. En voor mijn man. En voor haar ouders. Wat een bijzonder wonder!

Ik knuffelde haar en keek haar in de ogen. ‘Bid maar,’ zei ik, ‘en dan help ik je wel als je het even niet meer weet.’

Ze vouwde haar handjes, sloot haar ogen. Ze bad. Voor mij. Voor hem. En voor haar en hem. En God begreep het. Al lang. Nog voor ze aan hen en ons gedacht had vanavond!

1Reactie
  • Dorien ten Brinke
    Geplaatst op 17:00h, 24 augustus Beantwoorden

    Ontroerend mooi! Dat is de vrucht, Nies, van het in liefde ook haar eigen ouders bij de opvoeding te betrekken.

Geef een reactie op Dorien ten Brinke Annuleer reactie