Nieske Selles-ten Brinke | Zingen met de deur dicht
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16533
single,single-post,postid-16533,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

02 sep Zingen met de deur dicht

We hebben al vanaf ons trouwen de gewoonte om een lied te zingen na de maaltijd. Toen we samen waren zongen we samen. Door de jaren heen kwamen er steeds meer kinderstemmetjes bij. Mijn hart verheugt zich oprecht als we met onze kinderen zingend aan tafel zitten. Deze momenten zijn koestermomenten… die bewaar ik diep vanbinnen. Voor altijd.

De laatste jaren gaat het echter steeds minder vanzelf… dat zingen. Ach, als het koud en winderig is, in de herfst en de winter, dan gaat het nog wel. De kinderen zingen, van jong tot oud, met plezier mee. Instrumentjes komen tevoorschijn of we bedenken een ritme met onze vingers en handen. We leren hen psalmen, op melodie gezette Bijbelteksten en blijde liedjes over God.

Echter als het voorjaar wordt, en de deur naar de tuin open staat wordt het stiller. Eerst heb ik het nog niet zo door. ‘Zing nou mee, jongens!’ Vermaan ik onze oudste boys. ‘Jahaa’, klinkt het ietwat geërgerd. Maar hun zingen blijft bij een wat binnensmonds gemompel, de ene dag nog wat brommeriger dan de andere dag.

Het ligt aan de deur, ontdek ik. Als die open staat blijven hun monden dicht. Als de deur dicht is gaan hun monden open.

Ik snap niet waarom die deur een probleem kan zijn. Tot zoonlief me ongeduldig toebijt: ‘Mam, ik ga echt niet zingen hoor, als alle buren buiten zitten. Ik schaam me rot!’

Ik ben redelijk geschokt. ‘Wij schamen ons het evangelie van Christus niet!’, probeer ik hen vol overtuiging te overtuigen. Het helpt niet. Natuurlijk niet.

Onze jongens zijn niet meer de kinderen die mams in alles ja-knikkend volgen.

Ze ontwikkelen. Zoeken. Ontdekken. Schamen zich zo nu en dan. En dat is prima.

Ik heb geleerd. Van mijn jongens.

Als we ons eten op hebben vraag ik één van mijn kostelijke mannelijke zangers vriendelijk: ‘Doe ff de deur dicht, als je wilt!’

We zingen weer. Verheugd, verlangend, vol enthousiasme….

Maar wel met de deur dicht. Dat dan weer wel.

Voorlopig tenminste.

(Deze blog verscheen in september in het maandblad ‘de Oogst’ van ‘tot Heil des volks, Amsterdam’.)

 

Geen reactie's

Geef een reactie