Nieske Selles-ten Brinke | Anders vasthouden….
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16231
single,single-post,postid-16231,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

24 aug Anders vasthouden….

Daar stond ik dan… Met bibberende knieën zwaaide ik hem uit. Onze oudste zoon is vandaag op kamp gegaan met zijn nieuwe klas, de eerste klas van het voortgezet onderwijs.

Gisteravond had hij al met een paar jongens op de app afgesproken dat ze voorin zouden gaan zitten, bovenin de dubbeldekker. De jongens kennen elkaar tot nu toe alleen van de app, maar ze hadden elkaar vanmorgen meteen gevonden.

Terwijl moeders en een enkele vader in de kantine wat ontwenning naar elkaar stonden te kijken, een koffiebeker in de hand, ging de kersverse klas naar een lokaal om samen te bidden voor een zegenrijk kamp. Vol mooie ervaringen en met een samenbindend effect.

De jongens kregen het voor elkaar. Als eerste zaten ze in de bus. Met z’n vieren op een rij, voorin en bovenin. Ze lachten, porden elkaar in de ribben en zwaaiden af en toe even naar hun moeder. Als de andere jongens niet keken.

Ik had een beetje buikpijn. Daar gaat hij. Mijn oudste. Een nuchtere vader stond naast mij en handelde nog even een e-mailtje af. ‘Tja, loslaten he.’ Zei ik. Hij keek even op. ‘Nou, dat moet u anders zien,’ zei hij. ‘Je hoeft niet los te laten, maar je mag wel anders vasthouden!’

Mijn zwaaiende hand zakte naar beneden. Zoonlief keek toch niet. Hij kwam binnen… deze zin. En terwijl meneer weer verder typte voelde ik een weldadige rust over mij komen. ‘O ja. Ik hoef helemaal niet los te laten. Ik mag hem gewoon vasthouden en voor Jezus neer blijven leggen. Elke dag. Elk moment wanneer ik dat nodig heb. Want Hij houdt vast! Wat een zegen…

1Reactie
  • Wilma van den Berg-ten Brinke
    Geplaatst op 20:17h, 24 augustus Beantwoorden

    Ik begrijp je weemoedigheid……maar wat een genade dat we onze kinderen ‘anders’ mogen vasthouden, welke leeftijd ze ook hebben.
    Wat fijn om te zien hoe jij tot zegen mag zijn voor kinderen en hun ouders.

Geef een reactie