Nieske Selles-ten Brinke | Als ‘normaal’ niet normaal is…
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16552
single,single-post,postid-16552,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

04 nov Als ‘normaal’ niet normaal is…

‘Kom joh, je telefoon op het aanrecht nu. Bedtijd!’ Ik roep mijn elfjarige zoon op om zich los te maken van het kleine beeldschermpje. O, wat trekt dat ding aan hem. Het is zijn eerste. Gekregen op zijn verjaardag vorige maand.

‘Nog even appen dat ik ga slapen!’, zegt zoonlief. En hij weet er weer een minuutje mee te rekken, voor zijn telefoon ook daadwerkelijk op het aanrecht aan de oplader belandt. Ik voel de irritatie al weer opkomen. ‘Dat deed je toch ook niet voor je dat ding had… al je vrienden bellen om te zeggen dat je ging slapen? Kom op zeg!’ En met dat ik het zeg weet ik dat we nog maar net begonnen zijn aan de media opvoeding. Ik zucht ervan, want ik zie er tegen op.

Wanneer moet en mag ik mijn kinderen beschermen, door simpelweg te verbieden? Wanneer laat ik de teugels een beetje varen, om henzelf te laten ontdekken wat goed en fout is?

‘Vroeger’ koos ik er als kind soms voor om in de winkel de schappen op te zoeken waar blaadjes lagen met bloot afbeeldingen. De plaatjes schokten mij, maar triggerden tegelijk. Ik was volop in ontwikkeling en zocht naar wat er te koop was in de wereld. Om er vervolgens weer hard aan voorbij te lopen, omdat ik vanuit mijn opvoeding wist hoe fout het was. En o wat voelde ik me schuldig… omdat ik het gezocht en gezien had. Die plaatjes…

Onze kinderen kiezen er niet meer voor om het op te zoeken. Middels de vele whatts-app groepen waar ze deel van uitmaken komen er dagelijks pikante foto’s of teksten voorbij. En ze hebben het al gezien voordat ze kunnen besluiten of ze het willen zien.

Onze media opvoeding bestaat niet meer zo zeer uit het weghouden van foute invloeden bij onze kinderen. Wij moeten hen leren onderscheiden wat goed en kwaad is. Wij willen hen leren dagelijks te bidden om bescherming voor alles wat hun jonge, onbevangen geest ziek kan maken. Schep alstublieft in ons een rein hart, o God, en vernieuw een vaste geest in mij!’’

Hoe kunnen onze kinderen nog weten wat normaal is, als alles wat niet normaal is, als normaal wordt voorgeschoteld?

Ik maak me zorgen… maar bid: ‘Help ons, Vader!’

(Deze column verscheen in het november nummer van maandblad ‘de Oogst’, uitgegeven door tot Heil des volks te Amsterdam)

Geen reactie's

Geef een reactie