Nieske Selles-ten Brinke | Zijn DNA is LIEFDE
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16251
single,single-post,postid-16251,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

03 sep Zijn DNA is LIEFDE

Ik zie mezelf daar gaan…

En toch ook weer niet. Want ik weet niet hoe het is. Niet werkelijk.

Ik probeer het me voor te stellen… hoe ik daar ga…

Een kind op mijn heup, een kind op mijn rug, een kind aan mijn hand en twee kinderen achter mij. Ik zie mijn man voor me lopen. Wat schamele bezittingen die hij heeft kunnen veilig stellen heeft hij in een grote rugzak op zijn rug. De foto’s van de kinderen konden niet meer mee. Ook de eerste schoentjes niet. De eerste schriftjes en de kadootjes die ik kreeg voor moederdag evenmin. Ze zijn achtergebleven. Evenals mijn ouders… mijn buren… Hoe zou het met hen gaan? Ik huil.

We hebben nog snel wat medicijnen kunnen pakken. Wat kleren, extra ondergoed. Een handdoek en een deken. En nu gaan we daar. Sjokkend door het zand en over wegen. Schichtig om ons heen kijkend. Ontredderd… hopend tegelijk. Zal het beter worden? Ooit? Ik kijk naar mijn jongens achter mij. Een golf van liefde en van trots overspoeld mij. Ik mag niet opgeven. Ik moet doorgaan. Ergens zullen toch wel mensen zijn die ons ontvangen willen? Ergens moet toch een plek zijn waar ik mijn hoofd kan neerleggen? Een plek waar ik mijn kinderen kan laten voetballen zonder de angst dat ruwe mannen hen op hun wagen laden om ze in te zetten in een gruwelijk kindleger…

Een siddering vaart door mijn lichaam. Als vanzelf gaan mijn voeten harder lopen. Ik moet door. Mijn man grijpt mijn schouder en duwt me vooruit. ‘Kom, hou vol…’.

Ik kom.

Dit soort gedachten overspoelen me deze dagen. Ik probeer me voor te stellen hoe ze zijn gegaan. Wat hen heeft gedreven. Hun verhaal is mij onbekend. Maar als ik heel voorzichtig, huiverend, even in hun huid probeer te kruipen kan ik slechts één ding bedenken. En dat is: ‘Omarm ze!’

Omarmen… liefhebben… gewoon enkel liefhebben. Een vriendelijk woord. Een kop koffie. Een wandeling of helpen bij de taal. Een luisterend oor…

Wees welkom mensen! En laat je omarmen door al die duizenden Nederlanders die voor je klaar staan. Je moet soms even zoeken. Maar ze zijn er. Ze worden gedreven door iets buiten henzelf. Gods liefde spoort hen aan om lief te hebben. En daarom:

Wees welkom… en laat je omarmen!

3 Reactie's
  • Anke
    Geplaatst op 17:13h, 03 september Beantwoorden

    De tranen stromen over mijn wangen…zoals al vaker deze week…zo ontzettend verdrietig, onmenselijk, gruwelijk wat zij moeten meemaken. Laten we allemaal onze liefde uitdelen, onze liefde die we alleen door Hem voelen en door mogen geven! Xxx

  • Gerdien Dulfer
    Geplaatst op 20:13h, 03 september Beantwoorden

    Wat mooi geschreven…..

    • Dorien ten Brinke
      Geplaatst op 10:01h, 04 september Beantwoorden

      Ja…. Zo kan het voelen…. Zeker als je in de huid probeert te kruipen van die ander…. En we mogen het weer doorgeven, he…. Aan de God, Wiens DNA liefde is… En verder gaan met ons leven hier, beseffend dat het alleen genade is, dat wij hier leven zoals we leven. Zodat we door mogen geven van Zijn liefde aan ieder, die Hij op onze weg plaatst. Lieve Heere, geef ons een open oog om te zien, en een open hart om te geven en te ontvangen…

Geef een reactie