Nieske Selles-ten Brinke | Zes weken…
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16523
single,single-post,postid-16523,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

16 aug Zes weken…

Zo ongeveer in juni begin je als moeder af te tellen. Nog vijf weken… nog drie weken… nog een week. En dan: Vakantie! Eindelijk..

Heerlijk zes weken lang je wekker niet zetten! Wat je overigens het hele schooljaar al niet deed, omdat je kids altijd eerder wakker waren dan die denkbeeldige wekker…

Zes weken lang geen klok die je leven beheerst! Wat dan weer een illusie is als je op die heerlijke gezinscamping zit, waar je kinderen de camping niet meer af willen, omdat er zoveel te beleven valt. Het ontbijt wordt abrupt afgebroken voor de kinderclub of de zondagse ochtenddienst. De middag lunch vervalt sowieso, omdat je kinderen en manlief allemaal in het zwembad liggen, en jij uiteindelijk ook. De avondmaaltijd moet zo laat mogelijk, omdat het voetbaltoernooi of de tafeltenniscompetitie nog niet is afgelopen. Wat weer resulteert in huilerige kleuters tijdens de maaltijd, die hun nachtrust ook op de camping hard nodig blijken te hebben. En dan slapen je eigen kinderen na een week vakantie eindelijk uit, wordt de baby van de buren om zes uur wakker… en jij dus ook.

Zes weken vakantie! Heerlijk… je hoofd raakt leeg. Dat echt wel. Je hebt weinig meer om over na te denken dan je volgende kopje koffie… de maaltijden en de activiteiten van je kinderen.

Tussendoor lees je een paar bladzijden. Soms lukt het zowaar om meer dan tien bladzijden achter elkaar te lezen zonder gestoord te worden. Wat dan wel betekent dat je vervolgens in de benen moet, op zoek naar de jongste spruit, die tijdens die tien bladzijden aan moeders aandacht is ontsnapt.

Maar dat je nu uitgerust bent… Mwoah… da’s toch wat anders…

Dusss… tel je de weken… de dagen… dat de vakantie weer om is. Ik stiekem wel tenminste. Nog twee weken… nog één… Nog vijf dagen… nog drie…

En dan? Dan neem ik vakantie. Heerlijk een week vakantie! Boeken lezen die ik zes weken geleden uit de bieb heb gehaald, maar waar inmiddels een flinke boete op staat omdat ze nog niet uit zijn. En slapen… terug kruipen in mijn bed als de kids op school zijn.

Ach… uiteindelijk is ook dat slechts dromen… Want de praktijk leert dat er weer genoeg te doen is. Puin ruimen… achterstallig onderhoud wegwerken… emails lezen… manuscripten afronden (in mijn geval)…. En eerlijk gezegd heb ik in dat laatste veel meer zin dan in bijslapen!

De zes weken zijn omgevlogen… voor je het weet is alles weer normaal. Was het maar weer juni.

Geen reactie's

Geef een reactie