Nieske Selles-ten Brinke | Wat een nacht!
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16351
single,single-post,postid-16351,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

14 nov Wat een nacht!

Ook ik lag vannacht onrustig te woelen in mijn bed. Na 01:00 heb ik het nieuws niet meer gecheckt. Mijn onrust kwam ook niet zozeer door wat zich afspeelt in Parijs… enkele honderden kilometers bij mijn voordeur vandaan. Als zijn de gebeurtenissen daar wel aanleiding voor mijn gedachten. Om de beurt verschijnen onze vijf prachtige kids op mijn netvlies. Welke toekomst gaan zij tegemoet? Welke razernij komt er nog over hun hoofden heen? Bijna… bijna… had ik de angst laten winnen. Mijn gedachten zochten naar iets wat die onheilspellende angst buiten kon houden. Ik realiseerde me dat er niets was. Tenminste.. niet zolang ik mijn hoop stel op veiligheidsdiensten of overheden. Zij kunnen hun best doen, hun stinkende best. Maar zij kunnen mij en ons niet beschermen. Zij blijven mensen, die hun kracht buiten zichzelf moeten zoeken. Ik realiseerde me deze nacht dat er maar één ding is dat wij onze kinderen mee kunnen geven: Dat ze hun vertrouwen op God leren stellen!
Ik kan het ze niet geven, maar ik mag het ze wel voorleven. Angst heeft niet het laatste woord. Want Jezus leeft! Hij heeft Zijn hand niet in het lijden, maar wel om het lijden heen! Op deze God hopen wij. Hem vertrouwen wij. En als dat het dna van ons en onze kinderen is, dan hoeven wij niet te vrezen. We zijn veilig in Gods hand.
Hebreeen 13:6: Zodat we vol vertrouwen kunnen zeggen: ‘De Heer is mijn helper, ik heb niets te vrezen. Wat zouden mensen mij kunnen doen?’

We bidden voor alle slachtoffers van geweld. Vandaag meer dan tevoren. Ontferm U Heer!!

2 Reactie's
  • Dorien ten Brinke
    Geplaatst op 13:51h, 14 november Beantwoorden

    Dank lieve Nies’…Hij: JEZUS is ons als een Rots, een Schuilplaats, om voortdurend daarin te gaan. Laten we ons blijvend in Hem verheugen . Zijn koninkrijk komt!
    Verbonden, je pa.

  • Natasja
    Geplaatst op 16:00h, 14 november Beantwoorden

    Bijzonder om te lezen! Precies dezelfde gedachten gingen door mijn hoofd tijdens het voeden van onze jongste dochter. God zorgt en dat mag rust geven in alle onzekerheid! Laten we elkaar aanmoedigen en ervoor bidden die gedachte en dat geloof vast te houden!

Geef een reactie