Nieske Selles-ten Brinke | Waarom niet?
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16699
single,single-post,postid-16699,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

10 jan Waarom niet?

Bijna alle behang is van de muren in ons ‘nieuwe huis’. Bouwval… kan ik beter zeggen. Maar… ik kan er nog steeds doorheen zien. Het wordt mooi. Ooit! Echt.
De bovenste randen van de muren moeten nog behangvrij gemaakt worden. Daar konden we niet bij… Er moest een trapje komen.
Vanmiddag stond ik er… op mn trapje. Eerst maak ik de muur nat, kletsnat. Om vervolgens met een plamuurmesje te krabben tot ik er een lamme arm van krijg. In mijn ooghoek zie ik iemand het tuinpad op komen. Het is mijn schoonvader in zijn rolstoel. Hij koppelt zijn handbike los en ik zie dat hij een lange stok bij zich heeft. Er zit iets aan het uiteinde… ik kan nog niet zien wat het is.
Ik help hem naar binnen en vraag wat hij komt doen.
‘Behang krabben!’ zegt hij.
‘Dat wordt lastig…’, antwoord ik. ‘Er zijn alleen nog behangresten die hoog zitten. Daar kan u niet bij.’
Mijn schoonvader heeft sinds enkele jaren een dwarsleasie en heeft geen enkel gevoel onder zijn middel.
Hij glimlacht naar me en haalt de lange stok tevoorschijn. Aan het eind zie ik een plamuurmesje, bevestigd met tierips.
‘Oh… denkt u dat dat lukt?’ vraag ik aarzelend. Hij rolt met zijn stoel langs me heen en heft de anderhalve meter lange stok omhoog.
‘Waarom niet?’ klinkt het strijdvaardig.
Met één hand omklemt hij de leuning van zijn rolstoel. Met de andere houdt hij de stok vast en krabt hij met het plamuurmes het behang vakkundig en in sneltreinvaart van de muur.
Respectvol kijk ik hoe hij bezig is….
Ik schud mijn lamme arm nog eens los en beklim mijn trapje.
Denk nooit dat je iets niet kan…. denk ik bij mezelf. Totdat je het geprobeerd hebt.
Terwijl ik kleine ministukjes behang lospeuter van de muur zie ik naast mij lange lappen behang naar beneden komen. Ik grom. ‘Doe mij ook zo’n stok’, zeg ik jaloers.
Hij lacht me uit…..
#respectvoormijnschoonpa

Geen reactie's

Geef een reactie