Nieske Selles-ten Brinke | Negen uur ’s morgens….
Pleegzorg heeft mijn passie. Ik geloof dat wij in het klein verschil mogen en kunnen maken in het leven van kwetsbare mensen en kinderen. Ik kan dat niet in eigen kracht, maar geloof dat God mij alles geeft wat nodig is. Ik vind het belangrijk om onze kinderen op te voeden bij het geloof in God. Geloofsopvoeding is daarom een belangrijk thema in ons leven. Ik geef graag workshops over geloofsopvoeding en het vieren van christelijke feesten met kinderen. Ook vertel ik graag aan mensen die geïnteresseerd zijn in pleegzorg over onze ervaringen in de praktijk. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan schrijven. Zowel boeken voor kinderen als voor ouders. Thema’s zijn geloofsopvoeding en pleegzorg. Ik hoop zo anderen te inspireren en te helpen bij hun zoektocht naar de plek die zij mogen innemen in de maatschappij.
Pleegzorg, Langdurige pleegzorg, Crisispleegzorg, Geloofsopvoeding, Schrijven, Bijbels Dagboek, kinderen, Vieren, Christelijke feesten, Geloof, Jezus, Biologische ouders, Pleegouders, Workshop, Boeken, Prentenboek
16366
single,single-post,postid-16366,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.1,vc_responsive

08 dec Negen uur ’s morgens….

Ben jij moeder van een druk gezin? Of heb je een baan waar je eigenlijk nooit klaar mee bent? Lees dan even door.

Als moeder van vijf jonge kinderen is er altijd werk. ’s Morgens gaat er al twaalf jaar lang geen wekker meer bij ons in huis. We worden vanzelf gewekt door één van onze schatjes, en later dan zeven uur is dat nooit geworden. Ik verheug me op de dag dat we ons met ons allen verslapen en ik voor alle kinderen een briefje mag schrijven dat ze te laat zijn omdat ik geen wekker had gezet….

Je dag begint met kinderen verschonen, wassen en aankleden en het aansporen van de oudere kinderen om toch vooral op te schieten.

Gelukkig heeft manlief voor hij naar zijn werk vertrok de ontbijttafel al gedekt, dus beneden kun je meteen aan tafel. Je smeert broodjes en vult bekers melk, en voor je zelf aan je boterham toekomt heeft de eerste zijn beker al per ongeluk omgeduwd of de jongste smijt haar broodjes door de kamer omdat het beleg haar niet zint. ‘Kalm blijven’,  maan je jezelf. Uit ervaring weet je inmiddels dat onrust van jou een averechtse werking heeft op het hele gezin. Dus dat probeer je ten koste van alles te voorkomen.

Je begint de dag met het lezen of opzeggen van een Bijbelwoord en even ervaar je vrede omdat je biddend ook deze dag in Gods hand mag leggen.

Meteen na het eten vul je bakjes en bekers, strik je schoenen en help je zoeken naar kwijtgeraakte gymspullen. Je laat de ontbijttafel voor wat die is. Dat komt straks wel. Je kijkt minstens elke halve minuut even op je horloge en je weet dat je geen minuut  te verliezen hebt. Je maant je zoon om snel nog even andere sokken aan te trekken, want deze kunnen echt niet meer. De geur komt je tegemoet…

Je ritst jassen dicht en zet kinderen in autostoeltjes. Je draait de deur op slot en je blijft even staan. Om op je horloge te kijken. Gelukt! Zonder mopperen, zonder al teveel stress dit keer….

Je stapt in de auto en zet eerst de muziek af. Die onrust even niet nu. Je hoofd zit al vol genoeg.

Je knuffelt je kids op het schoolplein en gaat nog snel even in je hoofd na of alle spullen van deze dag meegenomen zijn… Check. In Orde. Je schuift weer achter je stuur en rijdt op de automatische piloot naar huis. Je stopt de was in de machine, ruimt de ontbijtboel af en dan komt het………

EIGENLIJK heb je nog zo ontzettend veel te doen deze dag. EIGENlIJK is het nu de tijd om keihard al die klussen af te werken die zich in je hoofd hebben opgestapeld. Van mail checken tot huishouden, van werkvoorbereiding tot vrijwilligerswerk… EIGENLIJK weet je dat het nu de tijd is. Want het huis is leeg en nu niet is misschien straks ook niet…

EN TOCH… toch is dit het moment dat je even aan jezelf moet denken, heb ik ontdekt. Negen uur ’s morgens is de tijd dat ik een dubbele bak senseo aanzet. Met warme, opgeklopte melk. Ik doe mijn gordijnen nog even naar beneden. Geen bezoek nu. Het lukt niet elke dag. Maar als het lukt, proef ik de vruchten ervan de hele dag door.

Dit is het moment om even weg te mijmeren. Om nog even na te lezen in mijn Bijbel waar het gisteren in de kerk over ging. Om even stil te worden en te luisteren naar de geluiden die er niet zijn. De stilte laten binnenkomen en zachtjes praten met God. Over mijn man. Over mijn kinderen. Over mijzelf en de wereld om me heen. En dan luisteren…. Heel stil luisteren. Om vervolgens na een half uurtje blijmoedig, met nieuwe kracht en vol vertrouwen mijn taken op me te nemen.

Negen uur ’s morgens pakt niemand mij meer af. Het is stilte tijd. Mijn tijd. Gods tijd. Wees welkom Heer!

2 Reactie's
  • Hester donk
    Geplaatst op 17:34h, 08 december Beantwoorden

    Helemaal hetzelfde hier.
    Na het uitlaten van de hond dan……stille tijd. Soms een filmpje van Corrie ten Boom. Mijn prekenschriftje of de voorbereiding voor de kring.
    Dan voel je de kracht van de Heilige Geest in je stromen.

  • ilse
    Geplaatst op 21:00h, 08 december Beantwoorden

    Heerlijk!… en zo herkenbaar… alleen heb ik er 2 :P, onze jongens eten altijd op school ivm een continue rooster, de boterhammetjes smeren we ’s avonds. Wij fietsen altijd, we moeten 2 verschillende locaties af, de eerste op ruim 10 minuten fietsen en de 2e 5 minuten verder…. ze beginnen nu te snappen dat als we niet om 8 uur op de fiets zitten ze dus harder moeten fietsen om op tijd te zijn ;)…. dus zitten ze tegenwoordig sneller op de fiets… oh en wij zijn trouwens gezegend met kinderen die uitslapen… zelfs door de wekker heen slapen… grr… ook niet ideaal ;)…
    Liefs Ilse

Geef een reactie